هوا زنگی است. هر چقدر هم که پرده های سرمه ای همه چیز را آبی بیاورند توی اتاق من، باز نیم نگاهی کافی است تا بفهمم که هوا زنگی است. انعکاس برگها که می افتد توی آسمان، آفتاب که می رود و سوز ِ خشک می آید. آنوقت هوا زنگی می شود. انگار آهنی که در مجاورت آب زنگ زده باشد. آسمان در مجاورت برگها زنگ می زند. انگار دستهای پیر زنی که در مجاورت حنا زنگ زده باشد. هوا در مجاورت پاییز زنگ می زند.
وقتی پاییز روی داربست فلزی انگور دراز می کشد...