چادرها را می انداختیم سرمان، کشش را هم پشت گوشمان، محل دوخت کش به چادر را هم دکمه مشکی ریز زده بودیم ... تو که یادت هست؟ اجباری بود چادر در دبیرستان ما.
آیینهها را از کیفها در میآوردیم و تاب مقنعهی مان را زیر چادر صاف میکردیم. آیینه هم ممنوع بود البته. صبح به صبح سخت گیرترین و سگ اخلاق ترین ناظم میایستاد به چک کردن کفشها و شلوارها و جورابها و صورتها ... کفش لژ دار ممنوع بود، جوراب نازک ممنوع بود، شلوار تنگ هم. سیبیل و ابرو و هر چه کثافت اما آزاد.
صبح به صبح رو به قبلهمان میکردند به صرف انواع و اقسام دعاهای فرج. دوشنبهها زیارت عاشورا بود و پنج شنبهها دعای توسل ... یا برعکس؟
چهل و پنج دقیقه وقت نماز داشتیم. اجباری نبود اما امتیازی بود! معلمها میآمدند، مدیر میآمد، دبیرهای پرورشی میآمدند، آخوند میآمد، بوی جوراب میآمد ...
یک روزهایی صبح که میآمدیم توی مدرسه دم در بازی ِ چندش آور به راه بود. میگشتند... عکس اقوام ممنوع بود، نوار ِ موسیقی؟ لوازم آرایش؟ کتاب غیر درسی کلا ممنوع بود، نامه خصوصی ممنوع بود، نوشته شخصی ممنوع بود، دفتر عقاید خیلی ممنوع بود! بماند که مقولهی احمقانهای بود! چهارشنبه سوری که نزدیک میشد سیگارت ممنوع بود، نزدیک مسابقات فوتبال رادیو و هدفن ...
یک روزهایی هم سر کلاس نشسته بودیم که خبر میپیچید دارند میآیند برای گشتن! آنها میآمدند برای گشتن، ما شروع میکردیم به قائم کردن، پشت پنجره نوار آویزان میشد به سمت حیاط، پشت شوفاژ پر میشد، توی لباسها هم ...
یک روز آیدا در آیینه را انداختیم پشت شوفاژ بعد که رفتند خواستیم دربیاوریمش، گیر کرده بود، آخر سر این خانوم آستین هایش را زد بالا و با بدبختی درش آورد، آیدا در آیینه من هنوز کثیفترین کتاب توی کتابخانه است پر از جای خراش.
آنها میگشتند، ما از طبقه چهارم سیگارت میانداختیم دم ِ دفتر ناظمها. آنها صبح به صبح کفشها را بهانه میکردند ما فیوز مدرسه را میپراندیم، آنها نمیگذاشتند رادیو گوش کنیم ما انتخابات شوراهای مدرسه را به گند میکشیدیم. آنها جشن مذهبی میگرفتند به صرف مولودی ما اکیپ میشدیم و جشن را به شوی لوس آنجلسی تبدیل میکردیم به صرف صوت و جیغ ...
هیچ اگر نداشت آن سالها، ترس و فوبیا به کنار، نسلمان را معترض بار آورد.
پ.ن: آن سالها که میگویم میشود از 76 تا 80.
فوبیایی به اسم ناظم مدرسه
سرنوشتشان را بتی رقم نزد که دیگران میپرستیدند
نوستالژی می فشانیم ...
از زبان شهید
3 چند هفته قبل
2 نظرات:
Modattti bud esme kasi ke baram Comment gozashte va nazare mosaedi ham be un ebraz karde tuye zehnam dor mizad. in esm va famil ro jai dide budam ya shenide budam. har che fekr mikardam be khater nemiavordam ke chera in esm ashenast.khob, emruz be fekram zad ke tuye NET ye radi peida konam. ama moteasefane har chi peida kardam baz nafahmidam in esm- mana T. chera baram ashenast. faghat un chizi ke dastgiram shod in ke shoma besyar herfei minevisi va gira, jaleb in ke shoma ham almani mikhuni va man ham az 75 ta 80 almani khundam! hanuz nemidunam in esme ro chera man ghabl az un comment mishenakhtam. ama khube ke be ye webloge jaleb residam ke un ro be fehreste baghiye weblogha add konam. shad bashid va dir zid.
روایت زیبایی بود عزیزم...زیبا چون خاطره ای لعنتی و متعلق به همه ی ماهست و تلخ چون قاتل حسی دوران نوجوانی ماست.
ارسال يک نظر