22 خرداد

بیست و دو خرداد برای من بیشتر پر از نوستالژی است. نوستالژی روزی که دیگر تکرار نشد و از آن به بعد همه چیز بدتر شد ... نه اتحادی ماند، نه جنبشی، نه احساس تعلقی، نه چیزی ... فقط خاطره‌ای شلوغ، پر از درد و درد و درد ... از آن خاطره‌های دور و دیر که انقدر پیر شده‌اند که نگو.
امسال نه پای توماری را امضا کردم، نه چیزی ... حضور پلیس را در میدان هفت تیر دیدم، پوزخند زدم و رد شدم ...