تا همین چند سال پیش رمضان برای من ماهی بود مثل باقی ماه‌ها یا حتی بدتر از باقی ماه‌ها چون نمی‌توانستم سر ظهر که حسابی گشنه‌ام می‌شد در ملاءعام چیزی بخورم یا عصرها به خاطر ترافیک بیرون بروم.
اما یکی دو سالی‌ست که رمضان برای من شده است یک ماه استثنایی. هنوز هم نمی‌توانم سر ظهر که گشنه‌ام می‌شود در ملاءعام چیزی بخورم، هنوز هم باید کار مهمی داشته باشم که عصرها در آن ترافیک بیرون بروم اما عاشق حال و هوایش شده‌ام. عاشق گشنگی که نمی‌توانم بگویم اما عاشق شلوغی‌اش شده‌ام، عاشق چراغ‌های روشن رستوران‌های شهر بعد از غروب آفتاب، عاشق آش‌ها و سوپ‌ها، عاشق خلوتی ِ عجیب ِ بعد از افطار و سریال‌های بی مزه‌اش، عاشق ترحلوای مادربزرگ و خریدهای بیش از حد پدربزرگ و همان جمله‌ی همیشگی که : آدم ِ گشنه فکر می کند همه اینها را می تواند بخورد.
من عاشق حسی هستم که در شهر جریان دارد همان که شاید بهش معتقد نباشم اما حسش می کنم. من عاشق این هستم که توی این ماه اینجا توی این شهر یک خبری هست، یک جنب و جوشی هست، یک چیزی هست که نمی دانم اسمش چیست.

اصلا رمضان برای من یک چیزی‌ست مثل مهر یا معادل فرنگی‌اش اکتبر از آن ماه‌ها که به خاطر حال و هوایش دوستش دارم.