کسی را دوست داریم که دیگر نیست. مرده. رفته. یا تصمیم گرفته دیگر نباشد. زندگی همین است. همه ما غافلیم که از این که گذشته دیگر نیست، مرده، رفته. دیگر باز نمی گردد؛ حتی اگر محبوب گم شده مان بازگردد؛ حتی اگر این معجزه تحقق یابد، دیگر همان وجود قبلی نیست. ما هم همان خود قبلی مان نیستیم. گذشته باز نمی گردد، اما از رویا گریزی نیست. امواج خروشان دریا راه چاره نیست. بایستی با گام هایی لرزان به دنیای زندگان بازگردیم و دنیای بی محبوب را بپذیریم.
ماهنامه فرهنگی هنری هفت - مجید اسلامی


یادت هست؟ چهار سال پیش که من جای امروز تو نشسته بودم، چه حرفهایی بارم می کردی؟ آخ که همه مان تئوری باف‌های بزرگی هستیم. من اما حرفهای تو را تکرار نمی کنم. این نوشته فقط برای این است که حرفهای دیگری بزنم. یادت هست می گفتی غصه نخور؟ آرام باش؟ مواظب خودت باش؟ ما فقط می توانیم خوشبختی‌شان را بخواهیم؟!

حالا امروز که جای من نشسته‌ای به تو می گویم که اگر می توانی، اگر فکر می کنی آن حرفهایت درست بود، شک نکن و بهشان عمل کن. اما اگر ذره‌ای اعتقاد داری که آن ها که به دیگران می گفتی فقط حرف بود، دیوانگی کن. انقدر گریه کن تا از چشمهایت فقط یک نقطه باقی بماند. انقدر غصه بخور تا سیر شوی از غصه خوردن. آنقدر دلتنگی کن که ... می دانی من سخت معتقدم که عفونت ها از صبری است که پیشه می کنیم، من معتقدم که حاصل اکثر صبرهای اینچنینی عفونتی‌ست که روحت را می خورد. من معتقدم که این اسمش قوی بودن نیست، این تبدیل شدن به یک پاک کن قوی است. من معتقدم که این ایستادگی نیست، این بیشتر عجز است در راه رفتن که به ایستادگی تعبیر می کنند به غلط.
می دانی من به شوک درمانی معتقدم، با تمامیتت با سیلی ِ واقعیت روبرو شو. از چه باید فرار کنی؟ برای چه نباید غصه بخوری؟ اصلا چطوری می توانی آرام بگیری؟ وقتی او رفته، نیست و دیگر باز نمی گردد. مگر چیزی هم مانده برای از دست دادن؟ خودت گفتی که نمانده. اصلا فحش بده، بد و بی راه بگو به زمین و آسمان. بدبین شو، بد اخلاق شو.
می دانی پدر بزرگ که رفت، من خودم را میان تجربه‌های تلخ رها کردم. تا کی می خواهیم مواظب خودمان باشیم که اوف نشویم؟ خودم را هل دادم میان مراسم خاکسپاری، ذره ذره‌اش را تجربه کردم و آرام گرفتم. حالا پدربزرگ مرده، رفته و دیگر برنمی گردد. من اما رفتنش را به واقع بینانه ترین وجه تجربه کردم و خیالم راحت است.

همه‌ی این کارها را که کردی اگر بخواهم تعمیم بدهم چند ماه بعد حسابی به تعادل می رسی. استاد شبهای روشن که یادت هست می گفت : عشق سبک می کند اما سبک نمی کند.

می دانم امروز اگر به همه ی دنیا هم فحش بدهی، عشقت به او ذره ای کم که نمی شود هیچ، روز به روز هم بیشتر می شود. این روزها وقت آن است که مطمئن باشی جایگاهت پیش ِ او همان است که بود. سناپور اسمش را گذاشته :اگر نه در کنار، که در خیال. وقتی مطمئنی که جایی از قلبش هنوز برای تو می تپد و جایی از ذهنش اشغال لحظه‌های با هم بودنتان است، یعنی یک منبع انرژی مثبت داری که هر وقت خواستی می توانی خودت را شارژ کنی! اما یادت نرود که این وضعیت فقط به درد همین روزهایت می خورد، اما یادت نرود که این وضعیت فقط چند صباحی دوام می آورد، حالا گیرم یک سال، دو سال یا پنج سال، زندگی طولانی‌تر از این حرفهاست که بخواهید هر کدامتان تا ابد آن چند سال با هم بودن یادتان باشد، و آن حس‌ها زیر دندان ِ احساستان. دیر یا زود می رسد روزی که از تو اثری در او نمی ماند بی آنکه بخواهی، بی آنکه بدانی. روزی که از او هم ذره ای در تو باقی نمانده. منتظر آن روز هم باش حتی اگر امروز معتقدی نخواهد رسید.

یادت هست آن روزهای اوج را؟ یادت هست چطور از موضه ی بالا همه ی روابط را نگاه می کردی و هیچ وقت فکرش را نمی کردی خودت روزی بیایی پایین. یادت هست چه غروری داشتی؟ یادت هست پادشاهی می کردی در سرزمین معشوق؟ حالا که دیدی آن روزها دوام نیاورد، یادت باشد که این روزهای خاری و کوچکی، این روزهای عجیب ِ پیش بینی نشده هم -هر چقدر طولانی باشند- دوام ندارند. یادت هست صدای عصار را که می خواند : این کارخانه‌ای‌ست که تغییر می کند
مِی خور، تغییر می کند.

و در آخر زمین گرد است و ما آنچه را که کاشته‌ایم درو می کنیم.